01.02.03 καθ οδόν

Από το σπίτι μέχρι την πλατεία ήταν δέκα λεπτά δρόμος. Η συσκευή του Κυρίου δυσκολευόταν με το οδόστρωμα που ήταν γεμάτο λακκούβες αλλά κούτσα-κούτσα τα κατάφερνε.

Η Τασία περπατούσε κρατώντας το βλέμμα της χαμηλά και προς τα αριστερά, για να μην χρειάζεται να βλέπει την Πεντέλη.

Κάνουμε βήμα στο προαύλιο. Τα κτίρια της Μονής — της Ιεράς καί Σεβασμίας Μονής του Παντοκράτορα Ταώ Πεντέλης, όπως είναι το επίσημο όνομά της — υψώνονται πάνω απ' τα κεφάλια μας. Δεν ξερω πώς μου φαίνονται, όταν τα κοιτάω. Οι Γέροντες μάς επαναλαμβάνουν πως κάποιοι από τους τοίχους αυτούς στέκουν επί εκατοντάδες χρόνια. Αλλά σημαίνει κάτι αυτό; Έχει καμία σχέση η τωρινή Μονή με αυτό που ήταν παλιότερα;

Ούτε γιατί μας βάζουν να κάνουμε βήμα, καταλαβαίνω. Σε τι θα μας χρειαστεί, όταν θα κατέβουμε να υπηρετήσουμε στα Λαϊκά των πόλεων; Αντίθετα, τα τραγούδια που λέμε, όσο βηματίζουμε, μού αρέσουν — σε όλους μας αρέσουν. Μιλάνε για τις κόκκινες σταγόνες (το σήμα μας), για τους ανθρώπους στις πόλεις που μας έχουν τόσο ανάγκη, για την Αρχιεπισκοπή που κάνει τα πάντα για μας και πολλά άλλα. Τα περισσότερα τραγούδια είναι εύθυμα και ζωηρά αλλά υπάρχουν και κάποια λυπητερά. Κάποιες φορές μου αρέσουν περισσότερο αυτά, δεν είμαι όμως πάντα σε αυτή την διάθεση.

Προσπεράσαμε τις Τράπεζες — εκεί, τρώμε — και συνεχίζουμε προς Κοιτίδες. Τις θυμάμαι ακόμη, πολύ καλά, αν και θα προτιμούσα να μην, όπως και οι περισσότεροι, νομίζω.

Η κίνηση ήταν ακόμη αραιή στην περιοχή που περπατούσαν. Θα πύκνωνε αργότερα, κοντά στην πλατεία, όπου ήταν μαζεμένα τα Κυβερνητικά. Σε αυτά ζούσε ο περισσότερος κόσμος. Σε ιδιωτικές κατοικίες παρέμεναν μόνο κάτι ιδιόρρυθμοι σαν την Κυρία.

Το τοπίο ήταν αυτό που ήταν, όπως ήταν παντού. Κάτω, στην Αθήνα, τα ψηλά κτίρια ήταν περισσότερα, αυτή ήταν η μόνη διαφορά. Το μόνο πράγμα που διατάρασσε την εικόνα ήταν η ερημωμένη Αττική Οδός που χώριζε το Χαλάνδρι απ' τα Βριλήσσια. Κατά τα άλλα, τα χαλάσματα και τα μισογκρεμισμένα κτίρια ήσαν τα ίδια παντού.

ΤΑ ΜΕΝΤΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ. ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΚΥΡΙΑ ΑΠ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ; EXPERIENTIAL PERFECTION, NO BOUNDARIES, CONNECTION WITH REAL PEOPLE IS OBSOLETE, INTIMACY IS OBSOLETE

LIFE -- NOT LIFE, REALITY (PHYSICAL AND SOCIAL) -- IS UNBEARABLE. PARABIOSIS AND MEDS ARE VITAL

EXPLAIN (NOT) AWAY; MAKE IT (NOT) SAFE